Tante Annie legt een bus in naar de Efteling. Het doel is een mars op het sprookjesbos en een boekverbranding van het seksistische geschrijfsel  van de macho’s Grimm. De deftige dames doen mee. Patrick is tegen de afschaffing van de sprookjes. Ik stel een compromis voor, we herschrijven ze gewoon.

Er was eens een meisje dat verbleef in een nieuw samengesteld gezin. Haar ouders waren lang geleden gescheiden en ze woonde met haar vader , stiefmoeder en stiefzusters in een groot huis. De zusjes hielden van shoppen en ‘Home and Away’, het meisje van ‘Pride and Prejudice’, afgeleiden en integralen.  Maar de lelijke luie vrouwen lieten het meisje al het vuile werk doen, ’s avonds viel ze vaak van vermoeidheid in slaap boven haar studieboeken.

Op een dag gaf een zekere sir Allen een groot feest. Hij was op zoek naar een apprentice. ‘Dames en heren die een wekplek met een salaris van circa 100.000 pond willen’ werden uitgenodigd. De hele dag waren de stiefmoeder en de stiefdochters in de weer met  krultangen, gelnagels en jurken, overtuigd als ze waren dat er ook wel alternatieven zijn om sir Allen te charmeren in de boardroom.

Het meisje was niet uitgenodigd, men hield haar voor het hulpje met de dienstensheques. Verdrietig keek het meisje hen na. Plots stond daar een lieve fee: “Huil maar niet meisje”, zei ze. “Jij gaat naar het feest!” Met een tikje van haar toverstok toverde ze het meisje in een gedistingeerd mantelpakje. Haar haar was plots stijlvol gebrusht en aan haar voeten prijkten elegante maar comfortabele schoentjes. Een stijlvol aktentasje vervolmaakte het geheel. “Maar luister goed: om 12 uur deze nacht is de betovering verbroken.”

Even later betrad het meisje de boardroom. Ze kende niemand. Eventjes voelde ze zich heel alleen… Maar plots waren alle ogen op haar gericht. Als in een droom stapte ze naar voren en hoorde ze zichzelf spreken over multitasking, flexibele werkverdeling, succesvolle projecten, commitment en projectmanagers. Ze praatte en praatte… tot ze opeens de zware slagen van sir Allan’s antieke klok hoorde. Bijna twaalf uur! Ze snelde de boardroom uit, de trappen af naar beneden.  Net op tijd. Onderweg verloor ze haar notaboekje. Verbrouwereerd stond sir Allen op de trappen, met haar notaboekje in zijn hand. Allerlei ingewikkelde formules stonden er in. Sir Allen las ze met stomme verbazing. Hij was op slag smoorverliefd!

De volgende dag was het land in rep en roer. Er was iets bijzonders aan de gang. Sir Allen liet alle ongetrouwde dames van het land het notaboekje zien. De eigenares zou de nieuwe apprentice worden! Natuurlijk beweerden ook de lelijke stiefzusters dat het notaboekje van hen was, maar hoe ze ook hun grijze cellen uitpersten, hun hersenen waren te klein en te traag. En toen kwam het meisje, verrukt dat iemand haar notaboekje terugbracht. Onder honend gelach van haar stiefzusters wenkte sir Allen het meisje dichterbij. De formules zaten haar als gegoten.

Een week later stond het meisje met haar notaboekje in de boardroom. Ze tekende het contract van 100.000 pond en leefde nog lang en gelukkig.  

 

 

Wat de precieze uitspraak is waaraan ze deze titel heeft verdiend, is ons onbekend. Maar uit welingelichte bron vernamen we dat Zuster Monica - die wij gezien ons verleden op een op indoctrinerend katholiek internaat, niet meteen van fatsoen of oprechtheid zouden verdenken - zich eens te meer van haar meest ondeftige kant heeft laten zien door zomaar - durven wij het woord in de mond nemen - censuur te plegen! Ontoelaatbaar!

Hoe de vork precies aan de steel zit, zullen wij dames nog moeten uitvissen, maar het blijkt een feit te zijn dat Zuster Monica een mooi staaltje van machtsmisbruik tentoon heeft gespreid door er hoogst persoonlijk voor te zorgen dat deze blogger - aan wiens artikel zij blijkbaar aanstoot nam - een artikel van zijn blog diende te verwijderen. Op deze manier weet deze almachtige matrone al wie haar op wat voor futiele manier dan ook dwarsligt, makkelijk het zwijgen op te leggen. Of hoe een tsjeventeef het als evident beschouwt dat dissidenten uitgeschakeld dienen te worden.

Zuster toch! Hoe kleinzielig, hoe laag, hoe stijlloos vooral. U draagt al lang geen nonnenkapje meer op uw Spartaans gekapte hoofd, maar het bijhorende middeleeuwse normen- en waardengestel bent u nog lang niet ontgroeid.

Het ”Douchekapje van de week” wordt uitgereikt aan personen, bekenden of onbekenden, die een opmerkelijke uitspraak deden. Hij bestaat in 2 uitvoeringen: het “Douchekapje” voor deftige uitspraken en “Douchekapje XL” voor ondeftige uitspraken. De gelukkige ontvanger van dit laatste kan het dan meteen helemaal over zijn hoofd trekken!

“De frieten zijn niet te duur!” aldus minster van Quickenborne na een grondig onderzoek. Op een moment dat onze koopkracht al danig is aangetast stelde Quicky, die er graag eentje lust met stoofvlees en mayonaise, vast dat ons zakje friet duurder werd op het moment dat de aardappelprijs in vrije val was.

Kwieke Quicky verdacht Jan Spier en andere snode friruristen ervan prijsafspraken te hebben gemaakt. De kapoenen! Dat is geen fair spel hoor, jongens! Dat mag niet in een vrije stripeconomie! En onze dappere held onderzocht het puntzaakje tot op de bodem met behulp van zijn gehackte iPhone.

Goed gewerkt, Quicky! Dat is nog eens opkomen voor de kleine man! Maar de frieten zijn dus niet te duur: eind goed al goed!

En nu op naar nieuwe avonturen, Quickie! Electrabel, belgacom, luminus, telenet, proximus, NMBS, base, mobistar…

Het “Douchekapje van de week” wordt uitgereikt aan personen, bekenden of onbekenden, die een opmerkelijke uitspraak deden. Hij bestaat in 2 uitvoeringen: het “Douchekapje” voor deftige uitspraken en “Douchekapje XL” voor ondeftige uitspraken. De gelukkige ontvanger van dit laatste kan het dan meteen helemaal over zijn hoofd trekken!

Secret files onderschept door DDD!

In sneak-preview het indoctrinatiefilmpje dat al een tijdje circuleert bij reclamemakers (o.a.van Dodge) onder het motto:

“Vrouw, ken uw plaats”

Deftige valkuil: het is zo aanstekelijk en charmant dat ze er weer en weer en weer naar kijken.

Meer over de Dodge campagne bij:

http://houbi.com/?p=290

http://florafleempaard.wordpress.com/2008/06/09/word-vader-blijf-vent/

Meer over de scopitone filmpjes bij:

http://blogderzuchten.wordpress.com/2008/06/10/tv-tip-1408-do-you-scopitone/

In een bepaalde regio in Vlaanderen, in achtergesteld gebied, is bij toeval een inwoner ontdekt die ooit een aflevering van FC De Kampioenen heeft gemist. Antropologen hadden tot hiertoe het bestaan van dit specimen enkel vermoed.

Een grensoverschrijdend rampenplan trad onmiddelijk in werking. Zendtijden en programmatie werden aangepast om deze onaanvaardbare sociale achterstand weg te werken.

Het rampenplan is van kracht de hele zomer lang op TV één, elke dag rond 20 uur.

Mochten er onverhoopt nog slachtoffers opduiken die, door overmacht getroffen, een aflevering van dit aller cultureel ergfoed misten, dan treed fase II van het rampenplan in werking:

‘het netgemistkampioenenkanaal’

doorlopend herhalingen van de kampioenen 24/24

Dat was gewoon geen hartverscheurend liefdeslied vol smart en pijn, dat lied dat mijn Italiaanse vakantieliefde me ooit als afscheid liet horen. Ik maar al die jaren denken dat een jaar zo voorbij was en dat de trein vertrok. Een jaar is geen eeuw.

Gewoon content was hij, blij om een jaar zonder mij, zes keer meer rendement betekende dat. We drinken er nog eentje op. Schol.

(Vertaald met Google translate)

Rivedo nog de trein te wijken
en u
Wat ascuighi dat de scheur - terug
Hoe ‘mogelijk een jaar zonder jou.

Nu schrijf aspettami de tempo schol
Een jaar is niet ‘een eeuw - terug
Hoe ‘nog steeds moeilijk zonder jou.

Zes
zes mijn leven hoeveel nostalgie
Zonder u
rendement
terugkom.

Sinds zes partijen e’cominciata voor mij eenzaamheid
Rond me er “het geheugen van de mooie dagen van onze liefde
De roos die ik heb links was’ nu gedroogde

En ik ben het herdenken van een boek dat niet finisco ooit gelezen.

Ricominciarse elkaar zo goed, je wilt
ll tijd vliegt aspettami-back

Pensami altijd weten de tijd en schol
Zes
zes mijn leven
liefhebben
mijn schat
Quanta nostalgie
een jaar en niet ‘een eeuw
Zonder u
rendement
rendement
pensami altijd weet
Tornero
terugkom.

Deze trend is al een tijdje aan de gang, op alle domeinen. Vandaag komt men er openlijk voor uit, de media staan er vol van en ministers van buitenlandse zaken van de oude stempel zouden er maar beter aan wennen:

Het is niet wat je zegt, maar hoe je het zegt!

Weg met de inhoud, leve de vorm!

Zolang die maar deftig is.

Toen we die middag thuiskwamen stond er op het tuinpad een deftig uit de kluiten gewassen veelkleurige hond.

“Allez va t’en,  allez ksjj ksjj!!!” Jules begreep geen Frans en verroerde geen vin.

Ons geduldig wachten tot het probleem zichzelf zou oplossen werd niet beloond. Aan de blik van B kon ik zien dat mijn voorstel om de hond eten en drinken te geven zodat hij zou vertrekken, niet mijn slimste voorstel ooit was. Een paar uur later echter had ‘hond straal negeren’ ook niets opgeleverd en zo kwam het dat Jules mee aanschoof voor het avondeten en zich te goed deed aan de resten van een sublieme steak à l’os, waarna hij zich voldaan op het terras neervlijde. Toen wij de dag voor bekeken hielden hadden we een status quo.

De volgende ochtend werd onze vrees waarheid. Bij het opengooien van de luiken keken wij het probleem recht in de ogen. Tijd voor actie dus. We besloten naar de Alimentation Générale in het dorp om raad te gaan. Deze notoire instelling levert niet enkel algemene voeding, ze doet tevens dienst als ontmoetingscentrum, als plaatselijke krant en als sociale dienst.

Terwijl enkele leden van de population locale druk doende waren met het uitzoeken van de juiste meloen en de geschikte geitenkaas, gooiden wij, geheel volgens de regels van de kunst, ons probleem op de toonbank.  De raad van wijzen boog zich over de zaak en na  druk overleg  werd  met éénparigheid van stemmen besloten:” C’est sans doute Jêrome et il habite dans les Gardiols.”

Vol vertrouwen in het oordeel van de raad keerden we tevreden terug en troffen Jules net als de dag voordien, gebetonneerd  op het tuinpad aan. We lanceerden een luide “bonjour Jerôme” en toen kwam er beweging in de zaak. De staart begon breed van links naar rechts uit te slaan en binnen de seconde trok de hond vanuit stilstand op naar wat ons tachtig kilometer per uur leek. Een muzikaal “Oui, Jerôme c’est lui…..” konden wij niet onderdrukken.

Jerôme ging gretig in op ons voorstel om plaats te nemen in de wagen en met onze gast op de achterbank vertrokken wij richting Gardiols alwaar hij bij het openen  van  het portier luid blaffend naar huis stormde. Seconden later waren mon p’tit nounou en de vrouw des huizes in een ondeftige knuffelpartij verwikkeld. Wijzelf kregen iets te drinken aangeboden en overladen met versgeplukte tomaten en eieren van eigen neerhof,  namen wij afscheid van Jerôme die zich vol overgave op zijn hondenbrokken had gestort.

Toen hij ons toch nog een blik gunde meende ik heel even  een soort heimwee naar die magistrale biefstuk te ontwaren.

Onrustwekkend nieuws, vandaag gelezen in mijn lievelings society blad:

(BRON: OVDD)

EVY GRUYAERT BEZWIJKT ONDER GEWICHT VAN EIGEN PONY

De bekende omroepster Evi Gruyaert is tijdens haar deelname aan de wedstrijd “Indrukwekkendste froufrou van het voorbije televisieseizoen” afgevoerd naar het ziekenhuis met ernstige verpletteringsletsels.

(Van onze medewerker M.C.)

BRUSSEL. In het kader van de Pax Media ging in september 2007, bij het begin van het nieuwe televisieseizoen, de wedstrijd “Indrukwekkendste tv-froufrou” van start. TV-persoonlijkheden zoals Tanja Dexters, Brigitte Van Mol, Hanne Troonbeekckx, Valery Deboosere en Saartje Vandendriessche, allen dragers van een forse froufrou, werden in het grootste geheim uitgenodigd om aan deze competitie deel te nemen. De uitdaging bestond er uit om tot begin juni 2008 met een zo groot mogelijke variëteit aan froufrous op de proppen en het scherm te komen. De kijker zou dan op het einde van het televisieseizoen in een overkoepelende live uitzending op zowel de openbare omroep als de diverse commerciële zenders vergast worden op een avondvullend programma. Het zou gepresenteerd worden door Ben Crabbé en Koen Wauters en diverse thema’s zouden aan bod komen. Zo dacht men ondermeer aan het showen van de verschillende froufroustijlen door de eeuwen heen door hogergenoemde bv’s, diverse kniptechnieken in diverse culturen, de geschiedenis van de froufrou sinds de prehistorie met archiefbeelden en persoonlijke getuigenissen, verkiezing van het populairste muzieknummer ooit over de froufrou gezongen door Vlaamse sterren en als spetterende apotheose de bekendmaking van de winnaar van hogergenoemde wedstrijd. Een vakjury, onder voorzitterschap van de wereldberoemde societykapper van kapsalong “De Client” waar vele bv’s kind aan huis zijn, zou advies geven aan de kijker die op het einde van de uitzending zou opgeroepen worden om massaal zijn stem uit te brengen per sms (0,99 eur/sms). De hoofdprijs zou pas aangekondigd worden nadat de winnaar bekend gemaakt was.

Door een dramatisch voorval werd gisteren echter geheel onverwachts de wedstrijd verstoord. Tijdens het aankondigen van “Thuis” werd Evy Gruyaert, die zich met hart en ziel in deze wedstrijd gestort had en vastbesloten was om te winnen, onwel. Bezorgde kijkers konden al langer vaststellen dat de omvang van haar pony met de week groter en indrukwekkender werd. Ze konden echter ook sinds enige tijd constateren dat met de overgang van winter- naar zomergarderobe de omvang van Evy zelf daarentegen alsmaar kleiner werd. De nachtmerrie waar in de wandelgangen van de VRT al een tijdje voor gevreesd werd heeft zich gisteren live op het scherm voltrokken. Luttele seconden na haar verschijning werden de ranke armpjes van Evy bedolven onder een instortende froufrou. Evy bezweek overdonderd door het gewicht en ging plat op de studiovloer. De kijkers bleven gelukkig gespaard van de shokerende beelden aangezien het scherm volledig ingenomen werd door de pony van Evy.

Terwijl ze in kritische toestand afgevoerd werd naar het ziekenhuis kon onze reporter ter plaatse haar nog van op de brancard horen stamelen: “Ik was nochtans zeker van mijn overwinning! Niemand kon tippen aan mijn froufrou!” De VRT leiding verklaarde op de in allerijl georganiseerde persconferentie hieromtrent dat haar leven momenteel niet meer in gevaar is maar dat uit piëteit voor dit menselijk en persoonlijk drama toch de beslissing genomen is om de wedstrijd te annuleren. Er werd ook verzocht om de bevolking op te roepen om zeker niet de plaats van het ongeval te bezoeken uit respect voor de wandelgangen. Evy liet via Eén-nethoofd Jean-Philip De Tender, die de persconferentie voorzat, wel weten veel van beertjes en andere knuffels te houden. Of de uitzending van het avondvullend programma hiermee ook in het gedrang komt kon nog niet medegeeld worden.(bs)

 

Deftig zijn is vermoeiend. Nog maar net op de koffie geweest in de Koninklijke koterijen pergola en serres of een nieuw horticulair hoogtepunt dient zich aan. De thee staat al klaar in Chelsea.

Maar de Chelsea Flower Show dat is niet voor jan met de pet! Om een ticket te bemachtigen kan men maar beter lid zijn van The Royal Horticultural Society. Dat is een deftig gezelschap van dames en heren die het tuinieren en tuinbouw promoten in het Verenigd Koninkrijk en Europa. Ze beheren modeltuinen en organiseren plantenshows. Een life-time lidmaatschap heeft u al voor 1.000£. Daarvoor krijgt u korting of zelfs gratis toegang tot de tuinen en evenementen die onder hun beheer vallen en u krijgt er nog een maandelijks tuinmagazine bovenop!

De Chelsea Flower Show is ongetwijfeld de bekendste, dé hoogdagen voor al wie houdt van tuinieren, schoffelen , planten en snoeien of simpelweg van kijken, snuiven, aaien en genieten.

Behoort u niet tot de gelukkigen die uitgenodigd zijn, dan kan u nog altijd een glimp opvangen van The garden for all seasons  van het enfant terrible van de Britse tuinarchitecten Diarmund Gavin of de alweer sublieme Laurant Perrier garden, iedere avond op BBC2 om 21 uur, en dit nog tot 24mei.

Wij kijken ook.

 

 

Next Page »